Νομολογιακές εξελίξεις – Αύγουστος 2026

Επισκόπηση της νομολογίας από τον Βασίλη Χατζηγιαννάκη

 

Δημόσιες συμβάσεις

ΕλΣυν Ολ 836/2026: Διαγωνισμός παροχής υπηρεσιών καθαρισμού – Αμφιβολίες αναφορικά με τον ορθό υπολογισμό του εργατικού και ασφαλιστικού κόστους. Υποχρέωση κλήσης του υποψηφίου για παροχή διευκρινίσεων. (πηγή: www.qualex.gr).

ΕλΣυν Μειζ. Ολ 834/2026: Εκ των υστέρων έλεγχος εκτελεστικής συμφωνίας-πλαίσιο σύμβασης που αφορά ήδη παρασχεθείσες υπηρεσίες. Αρση αμφιβολίας σχετικά με την ερμηνεία της διάταξης της παρ. 1 του ά. 60 του ν. 5275/2026 και τη συμβατότητα αυτής με το ά. 98 παρ. 1 περιπτ. β` του Συντάγματος. Η διάταξη της παρ. 1 του ά. 60 του ν. 5275/2026 δεν είναι αντίθετη προς το ά. 98 παρ. 1 περιπτ. β` του Συντάγματος, και, επομένως, το ΕΣ δεν στερείται κατά χρόνον αρμοδιότητας να επιληφθεί του ελέγχου αυτών. (πηγή: lawdb.intrasoftnet.com)

ΜΔΠρΘεσ 1498/2026: Δεν τεκμαίρεται από τη μη αμφισβήτηση από τον Δήμο της εκτέλεσης της σύμβασης η ολοκλήρωση προληπτικού ελέγχου της δαπάνης για την έκδοση διαταγής πληρωμής. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΕλΣυν Στ’ Κλ. 164/2026: Δημόσιες συμβάσεις. Προσυμβατικός έλεγχος νομιμότητα της διαδικασίας ανάδειξης αναδόχου και του σχεδίου σύμβασης για την προμήθεια επιβραδυντικού υγρού για την κάλυψη των αναγκών του Πυροσβεστικού Σώματος για την αντιπυρική περίοδο 2026. Η προσφυγή στην εσπευσμένη ανοικτή διαδικασία με σύντμηση της προβλεπόμενης προθεσμίας υποβολής προσφορών σύμφωνα με την παρ. 3 του ά. 27 ν. 4412/2016 πρέπει να γίνεται με φειδώ, μόνο όταν αξιολογείται και αιτιολογείται ως αναγκαία ενόψει των περιστάσεων. ΕφΠειρ Μον 214/2026: Στην έννοια του τρίτου στη συκοφαντική δυσφήμηση δεν περιλαμβάνονται, μετά την τροποποίηση του ά. 363 ΠΚ με τον ν. 5090/2024, πρόσωπα που λαμβάνουν υποχρεωτικά γνώση του δυσφημιστικού ισχυρισμού κατά την άσκηση των καθηκόντων τους όπως δικαστές, εισαγγελείς κ.λπ. Εφαρμογή του όρου και για τις προ της τροποποιήσεως πράξεις. Εσφαλμένη η απόρριψη της αγωγής ως ουσία αβάσιμης ως προς τη συκοφαντική δυσφήμηση, καθΆ όσον τα αναφερθέντα πρόσωπα δεν ήταν τρίτοι, αφού η αγωγή έπρεπε να απορριφθεί ως μη νόμιμη. (πηγή: lawdb.intrasoftnet.com)

ΕλΣυν Στ’ Κλ. 158/2026: Δεν συνιστά παράβαση της αρχής της μυστικότητας της διαδικασίας η συμπερίληψη εκτυπωμένης οικονομικής προσφοράς μέσα στον φάκελο της τεχνικής προσφοράς, όταν το κριτήριο ανάθεσης είναι μόνο η τιμή. (πηγή: lawdb.intrasoftnet.com)

ΕλΣυν Στ’ Κλ. 141/2026: Μόνη η διεξαγωγή έρευνας από την Επιτροπή Ανταγωνισμού δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι παρέχει τις απαιτούμενες από τον νόμο επαρκώς εύλογες ενδείξεις ότι ο ελεγχόμενος έχει συνάψει συμφωνίες με άλλους οικονομικούς φορείς με στόχο τη στρέβλωση του ανταγωνισμού. (πηγή: lawdb.intrasoftnet.com)

ΕλΣυν Ζ’ Κλ. 241/2026: Προσυμβατικός έλεγχος νομιμότητας της διαγωνιστικής διαδικασίας και του σχεδίου σύμβασης για την ανάθεση υπηρεσιών αποκομιδής απορριμμάτων. Δυσανάλογες και μη συναφείς με το αντικείμενο της ελεγχόμενης διαγωνιστικής διαδικασίας απαιτήσεις τεχνικής καταλληλότητας με τις οποίες ζητείται από τους υποψηφίους να διαθέτουν, ήδη κατά τον χρόνο υποβολής των προσφορών, κινητό συνεργείο τεχνικής υποστήριξης του εξοπλισμού και άδεια λειτουργίας εγκατάστασης τεχνικής υποστήριξης. (πηγή: lawdb.intrasoftnet.com)

Διοικητικό δίκαιο

ΣτΕ 484/2026 Τμ. Β: Η φορολογική διοίκηση φέρει το βάρος απόδειξης για τον προσδιορισμό του χρόνου επέλευσης της περιουσιακής προσαύξησης του φορολογουμένου. Η διαπίστωση φορολογικής παράβασης, συνισταμένη στην απόκρυψη φορολογητέου εισοδήματος, είναι δυνατόν να προκύπτει, κατά την αιτιολογημένη εκτίμηση της διοίκησης, όχι μόνον βάσει άμεσων αποδείξεων, αλλά και από έμμεσες αποδείξεις, βάσει εύλογων, αντικειμενικών δεδομένων και αρκούντως τεκμηριωμένης, ενόψει των συνθηκών, εξήγησης. Σε κάθε περίπτωση, ο φορολογούμενος έχει τη δυνατότητα τόσο κατά τη διαδικασία του φορολογικού ελέγχου, αλλά και κατά το μεταγενέστερο στάδιο της άσκησης της ενδικοφανούς προσφυγής κατά της οικείας πράξης διορθωτικού προσδιορισμού, να επικαλεσθεί έναντι της φορολογικής αρχής συγκεκριμένα στοιχεία ικανά να ανατρέψουν την πραγματική βάση της εκτίμησης της διοίκησης περί του ότι τα εντοπισθέντα στους τραπεζικούς του λογαριασμούς χρηματικά ποσά αποτελούν άγνωστης πηγής ή αιτίας προσαύξηση της περιουσίας του. Στην περίπτωση λογαριασμού συνδικαιούχων, εάν δεν προκύπτει κάποια ιδιαίτερη εσωτερική σχέση μεταξύ των συνδικαιούχων ή/και το μερίδιο που δικαιούται ο καθένας τους, βάσει της μεταξύ τους σχέσης, εφαρμόζεται το τεκμήριο που θέτει το άρθρο 493 του Αστικού Κώδικα, σύμφωνα με το οποίο οι συνδικαιούχοι του λογαριασμού έχουν δικαίωμα σε ίσα μέρη στο ενεργητικό του. Ο δε προσδιορισμός του χρόνου επέλευσης της περιουσιακής προσαύξησης εναπόκειται στη φορολογική αρχή, η οποία υποχρεούται να εκφέρει τη σχετική κρίση βάσει πρόσφορων και επαρκών στοιχείων, σε περίπτωση δε αμφισβήτησης της κρίσης αυτής από τον φορολογούμενο, κατ’ επίκληση ισχυρισμού περί ανυπαρξίας περιουσιακής προσαύξησης λόγω μεταφοράς, με έμβασμα, χρηματικού ποσού μεταξύ τραπεζικών του λογαριασμών, το επιλαμβανόμενο διοικητικό δικαστήριο οφείλει να σχηματίσει πλήρη δικανική πεποίθηση περί του χρόνου επέλευσης αυτής (εντός ή εκτός της χρήσης διενέργειας του εμβάσματος). (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΕλΣυν Ολ 557/2026: Έκπτωση δημοσίου υπαλλήλου λόγω ποινικής καταδίκης – Συντάξιμος χρόνος – Νόμιμη η μη προσμέτρηση χρόνου αργίας – Μη δυνατή η αναγνώριση πλασματικού χρόνου λόγω σπουδών και παιδιών. (πηγή: www.qualex.gr).

ΕλΣυν 815/2026: Αίτηση καταλογισμού Γενικού Επιτρόπου Επικρατείας. Η παραίτηση από το δικόγραφό της δεν διακόπτει την παραγραφή της αξίωσης για την αποκατάσταση ζημίας. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΣΤΕ 223/2026 Β’ Τμ.: Ευθύνη του ετερόρρυθμου εταίρου για τα χρέη της εταιρείας αν έχουν περιληφθεί στην επωνυμία στοιχεία του ονοματεπωνύμου του. Αντίθετη μειοψηφία. (πηγή: lawdb.intrasoftnet.com)

ΣΤΕ 211/2026 Β’ Τμ.: Φορολογία. Πότε είναι παραδεκτή η υποβολή με την ενδικοφανή προσφυγή στοιχείων σε ηλεκτρονική μορφή. (πηγή: lawdb.intrasoftnet.com)

ΣτE 454/2026: Επιτρεπτή η υπαγωγή στο ν.4495/2017 αυθαιρεσιών όταν τμήμα μόνον κτιρίου βρίσκεται εντός αρχαιολογικού χώρου ή μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. (πηγή: lawdb.intrasoftnet.com)

ΣτΕ Β΄ 7μ. 947/2026: Προδικαστικό ερώτημα Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης – Μη εφαρμογή της αρχής της αναδρομικής εφαρμογής της επιεικέστερης κύρωσης – Το άρθρο 58Α παρ. 1 του ΚΦΔ δεν είναι συγκρίσιμο με την καταργηθείσα περ. θ΄ της παρ. 1 του άρθρου 54 του ΚΦΔ. (πηγή: www.adjustice.gr).

ΣτΕ Δ΄ 1214/2026: Πρόγραμμα ενίσχυσης επιχειρήσεων εφημερίδων. Ενισχύσεις ήσσονος σημασίας. Κανονισμός 1407/2013. Έννοια ενιαίας επιχείρησης. Διατύπωση προδικαστικών ερωτημάτων προς το Δ.Ε.Ε. σχετικά με το αν α) οι περιπτώσεις σχέσεων μεταξύ επιχειρήσεων που θεωρούνται ότι συγκροτούν «ενιαία επιχείρηση» απαριθμούνται στο άρθρο 2 παρ. 2 του Κανονισμού εξαντλητικώς ή β) τα κράτη μέλη διατηρούν την ευχέρεια, κατά τη θέσπιση καθεστώτος ενισχύσεων ήσσονος σημασίας, να περιλάβουν στον ορισμό της «ενιαίας επιχείρησης» και άλλες περιπτώσεις σχέσεων μεταξύ επιχειρήσεων και, συναφώς, αν διατηρούν την ευχέρεια αυτή για την επίτευξη άλλων σκοπών δημοσίου συμφέροντος, όπως για λόγους διασφάλισης του πλουραλισμού και της πολυφωνίας στον χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, καθώς και γ) αν μπορεί να θεωρηθεί ότι συγκροτούν «ενιαία επιχείρηση» δύο ή περισσότερες επιχειρήσεις, σε περίπτωση κατά την οποία μία από τις επιχειρήσεις αυτές ή μέτοχος ή εταίρος αυτής, κατέχει μειοψηφικό ποσοστό των δικαιωμάτων ψήφου ή του κεφαλαίου της άλλης ή σε περίπτωση κατά την οποία οι περισσότερες επιχειρήσεις έχουν κοινό νόμιμο εκπρόσωπο, χωρίς να εξετάζονται άλλα στοιχεία σχετικά με την οικονομική συμπεριφορά των εν λόγω επιχειρήσεων. (πηγή: www.adjustice.gr).

ΣτΕ Ολ. 1201/2026: Συνταγματική και σύμφωνη με το ενωσιακό δίκαιο (Οδηγία 2022/2042) και την αρχή της ισότητας η μη επαναφορά των επιδομάτων εορτών και αδείας στον δημόσιο τομέα. (πηγή: www.adjustice.gr).

ΣτΕ Ολ. 1182 – 1183/2026: Αντισυνταγματικότητα των διατάξεων των περ. α΄ και β΄ της παρ. 3 του άρθρου 110 του ν. 4495/2017, με τις οποίες επιτρέπεται η τακτοποίηση αυθαιρέτων, οι οικοδομικές άδειες των οποίων ακυρώθηκαν λόγω εφαρμογής ανίσχυρου ή εσφαλμένου πολεοδομικού καθεστώτος, υπό την προϋπόθεση ότι δεν υπήρχε κάποια ευθύνη των διοικουμένων κατά την έκδοση αυτών. (πηγή: www.adjustice.gr).

ΣτΕ Γ΄ 7μ. 1167, 1168, 1169, 1170, 1171, 1172/2026: Ακύρωση των αδειών εγκατάστασης και λειτουργίας και προγραμμάτων προπτυχιακών σπουδών ΠΠΣ παραρτήματος ΝΠΠΕ. Μη βεβαιωση της συνδρομής των νομίμων προϋποθέσεων χορήγησης της άδειας εγκατάστασης και λειτουργίας. Παραβίαση της αρχής της αμεροληψίας. Τα στοιχεία, που περιέχονται στο Παράρτημα της 48136/17.12.2024 απόφασης της ΕΘΑΑΕ, με βάση τα οποία έλαβε χώρα η πιστοποίηση των προγραμμάτων σπουδών, δεν συνιστούν συγκεκριμένα ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια, προς τα οποία οφείλουν να συμμορφώνονται τα προγράμματα σπουδών των ΝΠΠΕ. (πηγή: www.adjustice.gr).

ΣτΕ Δ΄ 7μ. 1083/2026: Παραπέμπονται στην Ολομέλεια του Δικαστηρίου τα ζητήματα α) του παραδεκτού της προβολής λόγων σχετικά με την νομιμότητα της συγκρότησης του συλλογικού οργάνου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, β) του παραδεκτού της προβολής λόγων σχετικά με την νομιμότητα της διαδικασίας της επιλογής των μελών των συνταγματικά κατοχυρωμένων αρχών από την Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής και γ) του τρόπου υπολογισμού της ειδικής πλειοψηφίας που προβλέπει το εδ. δ΄ της παρ. 2 του άρθρου 101Α του Συντάγματος. (πηγή: www.adjustice.gr).

ΤρΔΠρΘεσ 2256/2026: Περιορισμός συνεπειών αντισυνταγματικότητας διατάξεων του ΝΟΚ οδηγεί σε απόρριψη αγωγής αποζημίωσης κατά του Δημοσίου. (μειοψ) (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΔΕΕ της 16.7.2026, C‑26/25: Η επίκληση από κράτος μέλος των διατάξεων του εθνικού δικαίου του δεν δύνανται να υπονομεύσει την ενότητα & την αποτελεσματικότητα του Δικαίου ΕΕ. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

Διοικητική δικονομία

ΣτΕ Β΄ 7μ. 950, 959/2026: Το ζήτημα της υποχρέωσης αυτεπάγγελτης διερεύνησης του αμετακλήτου αθωωτικής ποινικής απόφασης από τα δικαστήρια ουσίας, αλλά και από το Συμβούλιο της Επικρατείας, όταν δικάζει κατ’ αναίρεση. Στις εν λόγω υποθέσεις ανέκυψαν ζητήματα που άπτονται του παραδεκτού και του βασίμου των αιτήσεων επανάληψης της διαδικασίας και συνίστανται ειδικότερα στα εξής: Επί αιτήσεων επανάληψης της διαδικασίας το εφαρμοστέο ως προς τα ζητήματα παραδεκτού που δεν ρυθμίζονται από το άρθρο 69Α του π.δ. 18/1989 -περιλαμβανομένης της παροχής πληρεξουσιότητας- είναι το καθεστώς που διέπει, κατά χρόνο, την άσκηση και τη συζήτηση της αίτησης επανάληψης της διαδικασίας, ανεξαρτήτως του χρόνου άσκησης των αρχικών ένδικων βοηθημάτων και μέσων, (μειοψηφία). 2. Το ζήτημα της έναρξης της προθεσμίας για την άσκηση αίτησης επανάληψης της διαδικασίας, στην περίπτωση που η παραβίαση των διατάξεων της ΕΣΔΑ διαπιστώνεται με απόφαση Τριμελούς Επιτροπής (άρθρο 26 παρ. 1 ΕΣΔΑ) κατά τη διαδικασία του άρθρου 28 παρ. 1 περ. β’ της Σύμβασης. Ηκατά το άρθρο 69Α παρ. 3 του π.δ. 18/1989 προθεσμία αρχίζει από την επομένη της δημοσίευσης των αποφάσεων αυτών [από την επομένη, δηλαδή, της ανάρτησής τους στη βάση νομολογιακών δεδομένων του ΕΔΔΑ (HUDOC)- βλ. άρθρο 53 του Κανονισμού Διαδικασίας], (μειοψηφία). 3. Το ζήτημα της υποχρέωσης αυτεπάγγελτης διερεύνησης του αμετακλήτου αθωωτικής ποινικής απόφασης από τα δικαστήρια ουσίας, αλλά και από το Συμβούλιο της Επικρατείας, όταν δικάζει κατ’ αναίρεση. Το Τμήμα διαπίστωσε ότι, με τις επίμαχες αποφάσεις, το ΕΔΔΑ θεμελίωσε την κρίση του σχετικά με την υποχρέωση αυτεπάγγελτης διερεύνησης του αμετακλήτου της αθωωτικής ποινικής απόφασης στην επίκληση της απόφασης Καπετάνιος και, συγκεκριμένα, της σκέψης 66 αυτής, χωρίς, ωστόσο, να παραθέσει τους λόγους που επιβάλλουν στα δικαστήρια της ουσίας και, κατά μείζονα λόγο, στο αναιρετικό δικαστήριο την υποχρέωση να θέτουν εκποδών, κατά παράκαμψη της αρχής της δικονομικής αυτονομίας, τους (περί προαπόδειξης) εθνικούς δικονομικούς τους κανόνες, αλλά και τους εγγενείς περιορισμούς του αναιρετικού ελέγχου και παραγνωρίζοντας το ισχύον στην ελληνική έννομη τάξη σύστημα χωριστών δικαιοδοσιών που εγκαθιδρύει το Σύνταγμα, στο πλαίσιο του οποίου δεν νοείται η δεσμευτική ισχύς απόφασης δικαστηρίου μιας δικαιοδοσίας να επεκτείνεται αυτομάτως σε υποθέσεις της άλλης δικαιοδοσίας. Το Τμήμα έκρινε ότι οι αποφάσεις του ΕΔΔΑ, με τις οποίες αποδόθηκε στο Δικαστήριο παράβαση της αρχής ne bis in idem και του τεκμηρίου αθωότητας, δεν πληρούν την πέμπτη από τις νομολογιακώς (με τις 1992-1993/2016 αποφάσεις) διαπλασθείσες προϋποθέσεις βασίμου της αίτησης επανάληψης της διαδικασίας, σύμφωνα με την οποία «[η] απόφαση του Δικαστηρίου του Στρασβούργου, που αποδίδει στο Συμβούλιο της Επικρατείας παράβαση μίας ή περισσότερων διατάξεων της ΕΣΔΑ, δεν είναι εμφανώς ελλιπής, ασαφής ή αυθαίρετη ως προς τη νόμιμη ή την πραγματική της βάση, σύμφωνα με τα κριτήρια που προκύπτουν από τη νομολογία του ίδιου του ΕΔΔΑ (και, ιδιαίτερα, της ευρείας σύνθεσής του), αλλά και του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), τη θεμελιώδη αρχή της (διαδικαστικής και ουσιαστικής) επικουρικότητας του ελέγχου του ΕΔΔΑ, καθώς και τη συναφή υποχρέωσή του για επαρκή αιτιολόγηση των αποφάσεών του με τις οποίες διαπιστώνεται παράβαση της ΕΣΔΑ από κράτος μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης.». Δεν συντρέχει ανάγκη υποβολής προς το ΕΔΔΑ αιτήματος γνωμοδότησης (μειοψηφία). (πηγή: www.adjustice.gr).

ΕλΣυν 540/2026 Τμ.2ο: Δικαιοδοσία ΕλΣυν. Αγωγή Δ.Ε.Υ.Α. κατά αποσπασμένου σε αυτήν δημοτικού υπαλλήλου, με τον οποίο δεν συνδεόταν κατά τον κρίσιμο χρόνο με ενεργό οργανικό υπαλληλικό δεσμό, προς αναζήτηση του καταβληθέντος σε αυτόν επιδόματος θέσης ευθύνης που κατά τους ισχυρισμούς της δεν δικαιούνταν, αφορά σε αξίωση πηγάζουσα όχι από τον έλεγχο των λογαριασμών του εν λόγω νομικού προσώπου, ώστε να συνιστά διοικητική διαφορά ουσίας με δημοσιονομικό χαρακτήρα υπαγόμενη πρωτογενώς στη δικαιοδοσία του ΕλΣυν, αλλά από τη λειτουργία της εργασιακής μεταξύ τους σχέσης καθ’ εαυτήν που ρυθμίζεται από το ιδιωτικό δίκαιο υπαγόμενη κατ’ αρχήν στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων∙ κάθε δαπάνη του νομικού προσώπου ανάγεται σε έννομη σχέση του ουσιαστικού δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου από την οποία συρρέουν κατά περίπτωση αξιώσεις η επιδίωξη των οποίων υπάγεται κατ’ αρχήν στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών ή πολιτικών δικαστηρίων, κριτήριο για την κατάφαση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου αποτελεί η διενέργεια ελέγχου των λογαριασμών του οικείου νομικού προσώπου που άγει, σε περίπτωση διαπίστωσης ελλείμματος, σε διόρθωση και αποκατάσταση αυτών δια του επιβαλλόμενου με πράξη δημόσιας εξουσίας μέτρου ή κύρωσης, ανεξαρτήτως του εάν το πραγματικό υπόβαθρο των λογαριασμών ανάγεται σε σχέση δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου∙ δεν θίγεται η δυνατότητα της Δ.Ε.Υ.Α. να επιδιώξει, στο πλαίσιο ελέγχου των λογαριασμών της, τη διασφάλιση των δικαιωμάτων της δια της επιβολής καταλογισμού σε βάρος του λαβόντα με πράξη του αρμοδίου οργάνου της εκδιδόμενη με νομική βάση δημοσιονομικής φύσης διατάξεις περί τακτοποίησης και αποκατάστασης της διαχείρισής της, η τελική κρίση επί της νομιμότητας της οποίας ανήκει στην αποκλειστική δικαιοδοσία του ΕλΣυν. Μειοψηφία. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

Αστικό δίκαιο

ΑΠ 1002/2025 Τμ.Β2: Αμοιβες δικηγόρων. Περίπτωση προφορικής συμφωνίας παροχής νομικών υπηρεσιών που υπέκρυπτε έμμισθη εντολή με πάγια αντιμισθία. Προφορική συμφωνία παροχής νομικών υπηρεσιών μεταξύ δικηγόρου και εταιρείας που υπέκρυπτε έμμισθη εντολή με πάγια αντιμισθία∙ η αναιρεσείουσα εταιρεία ανακοίνωσε στον ενάγοντα – αναιρεσίβλητο δικηγόρο ότι θα διακόψει τη συνεργασία τους και προέβη έτσι σε καταγγελία της σύμβασης, χωρίς να του καταβάλει τη νόμιμη αποζημίωση, καθώς και μηνιαίες αποδοχές μέχρι την πλήρη καταβολή της αποζημίωσης∙ η πρόταση της αναιρεσείουσας προς τον αναιρεσίβλητου δικηγόρο για συνέχιση της συνεργασίας τους, με αυτόν, ως εξωτερικό συνεργάτη, την οποία ο τελευταίος δεν αποδέχθηκε, συνιστά ανεπίτρεπτη μεταβολή των όρων εργασίας∙ η αδράνεια του ενάγοντος επί δεκατρία έτη να ασκήσει το σχετικό δικαίωμά του δεν αρκεί για να καταστήσει καταχρηστική τη μεταγενέστερη άσκησή του∙ ο δικηγόρος για τις παρεχόμενες με έμμισθη εντολή υπηρεσίες του αμείβεται με πάγια μηνιαία αντιμισθία, που καθορίζεται με ελεύθερη συμφωνία με τον εντολέα του, χωρίς να προβλέπεται κατώτατο όριο αμοιβής∙ (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΑΠ 1333/2025 Τμ.Β2: Σύμβαση έμμισθης δικηγορικής εντολής. Δεδικασμένο αποφάσεων που κρίνουν επιμέρους αξιώσεις. Στην περίπτωση διαρκούς ενοχικής σχέσης από την οποία πηγάζουν πλείονες έννομες συνέπειες, όπως είναι η σύμβαση έμμισθης δικηγορικής εντολής, στην οποία η απασχόληση του δικηγόρου θεμελιώνει ποικίλες αξιώσεις που στηρίζονται σε διάφορους ουσιαστικούς νόμους, το δεδικασμένο των αποφάσεων που κρίνουν επιμέρους αξιώσεις του, ως έννομες συνέπειες της εν λόγω διαρκούς έννομης σχέσεως, τελεί υπό την προϋπόθεση ότι το νομικό καθεστώς, που ισχύει κατά τον κρίσιμο χρόνο, παραμένει αμετάβλητο και στο μέλλον∙ η τελεσίδικη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ότι η, συνιστώσα προδικαστικό ζήτημα για τις επιμέρους αξιώσεις του διέπεται από το πλέγμα των τότε υφισταμένων διατάξεων, δεν αποτελεί δεδικασμένο για την εκτός του κριθέντος χρονικού διαστήματος και στο μέλλον αναγόμενη χρονική περίοδο, αν κατά την περίοδο αυτή δεν παρέμεινε αναλλοίωτο το προηγούμενο νομικό καθεστώς, δηλαδή αν οι αιτούμενες με νεότερη αγωγή επιμέρους αξιώσεις, που γεννήθηκαν σε χρονικό διάστημα μεταγενέστερο του ήδη κριθέντος, στηρίζονται σε νέες νομικές διατάξεις, διάφορες εκείνων που ίσχυαν κατά την πρώτη δίκη∙ σε περίπτωση δε αξίωσης διαφορών αποδοχών δικηγόρου με σχέση έμμισθης εντολής αορίστου χρόνου με πάγια αντιμισθία, λόγω αντισυνταγματικότητας και με κατ’επέκταση εφαρμογή, μισθολογικών διατάξεων, με επίκληση της συνταγματικής αρχής της ισότητας, κρίσιμο είναι το υφιστάμενο κάθε φορά νομικό καθεστώς που ρυθμίζει τις αποδοχές αυτού και της υπό σύγκριση κατηγορίας δικηγόρων∙ μεταγενέστερες αποφάσεις, οι οποίες για μεταγενέστερο χρονικό διάστημα, στηρίζονται στο δεδικασμένο που παράγει η αρχική τελεσίδικη απόφαση που έκρινε επί του ίδιου ουσιαστικού ζητήματος, ακόμη και επικαλούμενες μη μεταβολή του νομικού και πραγματικού καθεστώτος, υπό το οποίο αυτή εκδόθηκε, δεν παράγουν αυτοτελώς δεδικασμένο, αλλά εξακολουθούν να έχουν ως έρεισμα την αρχική απόφαση. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΑΠ 898/2025 Τμ.Β1: Παραπομπή στην ΟλΑΠ για το αν πάσχει ακυρότητα η σύμβαση έμμισθης εντολής με πάγια αντιμισθία (στον ιδιωτικό τομέα) αν δεν τηρηθεί ο έγγραφος τύπος. Συστατικός ο τύπος του ιδιωτικού εγγράφου της σύμβασης∙ πρόκληση απόλυτης ακυρότητας ένεκα έλλειψης απαιτούμενου τύπου∙ πότε επέρχεται άρση της ακυρότητας. Μειοψηφία. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΑΠ 468/2025: Διαδικασία διόρθωσης ανακριβούς πρώτης εγγραφής στο Εθνικό Κτηματολόγιο όταν το ακίνητο φέρεται ως «αγνώστου ιδιοκτήτη» (Ν. 2664/1998, άρθρο 6 παρ. 1, 2 και 3, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 αρ. 3 του Ν. 4164/2013). Φύση της δίκης διόρθωσης ανακριβούς πρώτης εγγραφής στο Κτηματολόγιο κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας – αντικείμενο της δίκης είναι η διαπίστωση της ύπαρξης του σχετικού εγγραπτέου δικαιώματος και όχι η αυθεντική διάγνωση αμφισβητούμενου δικαιώματος. Αδυναμία διάθεσης από συγκύριο της ιδανικής του μερίδας επί συγκεκριμένου μέρους του κοινού πράγματος (άρθρα 1000, 1003, 1113, 369, 785, 787 και 793 ΑΚ). Άκυρη η από το συγκύριο διάθεση της ιδανικής του μερίδας επί συγκεκριμένου μέρους του κοινού πράγματος σε άλλον. Αντικείμενο της διάθεσης μπορεί να είναι μόνο η ιδανική μερίδα του συγκυρίου επί του κοινού πράγματος και όχι συγκεκριμένο μέρος του κοινού που προσδιορίζεται ειδικά κατά θέση, έκταση και όρια ή η ιδανική μερίδα στο συγκεκριμένο αυτό μέρος. (πηγή: www.qualex.gr).

ΑΠ 765/2026: Επένδυση σε ομόλογο μειωμένης εξασφάλισης – Πλημμελής ενημέρωση συντηρητικού επενδυτή – Αδικοπρακτική ευθύνη της τράπεζας για παραπλανητική επενδυτική καθοδήγηση (πηγή: www.qualex.gr).

ΤρΕφΠειρ 337/2026: Ανάκληση δωρεάς ακινήτου λόγω αχαριστίας και συνέχιση της δίκης από τον εκτελεστή διαθήκης. Η δωρεοδόχος, παρά τις διαβεβαιώσεις της ότι θα συνέχιζε να συμπαραστέκεται στον υπερήλικα και σοβαρά ασθενή θείο της, διέκοψε χωρίς αιτία κάθε επίσκεψη και επικοινωνία μαζί του, επιδεικνύοντας πλήρη αδιαφορία για την κατάστασή του. Η συμπεριφορά αυτή κρίθηκε βαριά αντικοινωνική και αντίθετη στις αντιλήψεις περί ηθικής και ευπρέπειας, θεμελιώνοντας το βαρύ παράπτωμα του άρθρου 505 ΑΚ. Το Δικαστήριο δέχθηκε ακόμη ότι η αναφορά στο δωρητήριο συμβόλαιο πως η δωρεά έγινε από ιδιαίτερο ηθικό καθήκον και για λόγους ευπρέπειας δεν ανταποκρινόταν στις πραγματικές περιστάσεις, με αποτέλεσμα να είναι άκυρη η παραίτηση του δωρητή από το δικαίωμα ανάκλησης. (πηγή: www.qualex.gr).

Πολιτική δικονομία

ΑΠ 58/2025 Τμ.Α2: Παραδεκτή η κατάθεση αίτησης αναίρεσης από δικηγόρο, ο οποίος είναι διορισμένος σε κατώτερο δικαστήριο, καθώς αυτός δύναται να καταθέτει ένδικα βοηθήματα και ένδικα μέσα που απευθύνονται ενώπιον ανώτερων δικαστηρίων, αφού επιτελεί στην ουσία εργασία αντίστοιχη εκείνης του αγγέλου, περιοριζόμενος στην corpore εγχείριση του δικογράφου. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

Ποινικό δίκαιο

ΑΠ (Ποιν.) 462/2025 Τμ.Ζ (Συμβ.): Επιτρεπτή βελτίωση κατηγορίας στο στάδιο της προδικασίας. Το Δικαστικό Συμβούλιο μπορεί να αποφαίνεται μόνο για την πράξη για την οποία ασκήθηκε από τον Εισαγγελέα ποινική δίωξη, όχι δε για κάποια άλλη, έστω και συναφή, αλλιώς παράγεται απόλυτη ακυρότητα, λόγω ανεπίτρεπτης μεταβολής της κατηγορίας, παράλληλα δε, για τον ίδιο λόγο και υπέρβαση εξουσίας∙ στο στάδιο της προδικασίας η βελτίωση της κατηγορίας επιτρέπεται σε ευρύτερη έκταση σε σχέση με αυτήν που γίνεται στο ακροατήριο, διότι μετά την άσκηση της ποινικής δίωξης και πριν την παραπομπή του κατηγορουμένου στο ακροατήριο του αρμοδίου Δικαστηρίου, ενδέχεται, στο πλαίσιο της διερεύνησης των περιστάσεων (τόπου χρόνου και τρόπου) τέλεσης του εγκλήματος, να προκύψουν νέα στοιχεία, που επιβάλλουν τον ορθότερο νομικό χαρακτηρισμό της πράξης ή την βελτίωση της κατηγορίας με την προσθήκη νέων πραγματικών περιστατικών, που συγκροτούν την αξιόποινη πράξη. Το γεγονός ότι με το προσβαλλόμενο βούλευμα η αμελής συμπεριφορά του κατηγορουμένου θεμελιώνεται και σε άλλα περιστατικά πέραν των αναφερομένων στο κλητήριο θέσπισμα, το οποίο δεν υφίσταται πλέον, τούτο δεν αποτελεί ανεπίτρεπτη μεταβολή της κατηγορίας, αλλά πληρέστερο και ακριβέστερο προσδιορισμό των πραγματικών περιστατικών που θεμελιώνουν τις αμελείς ιατρικές πράξεις του κατηγορουμένου χωρίς να αλλάζει η ταυτότητα της αξιόποινης πράξης της ανθρωποκτονίας από αμέλεια δια παραλείψεως, για την οποία ασκήθηκε η ποινική δίωξη, η οποία κατά τα ουσιώδη αυτής στοιχεία που τη συγκροτούν παρέμεινε η ίδια, ούτε και προσδόθηκε σ’ αυτή βαρύτερος χαρακτηρισμός που να επηρεάζει την ποινική μεταχείρισή της. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΑΠ (Ποιν.) 748/2025 Τμ. Ε: Παραβίαση δικαστικής απόφασης. Ορθή και αιτιολογημένη καταδίκη λόγω παραβίασης του δικαιώματος επικοινωνίας ανήλικου με απώτερους ανιόντες. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΑΠ (Ποιν.) 1162/2025 Τμ.Ε: Ορθή και αιτιολογημένη καταδίκη για κλοπή ηλεκτρικής ενέργειας κατ’ εξακολούθηση. Η επέμβαση του αναιρεσείοντος στον μετρητή κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας, προκειμένου να μην καταγράφεται η αληθής κατανάλωσή της, δεν καθιστά το ένδικο αδίκημα “στιγμιαίο”, διότι η εν λόγω επέμβαση συνιστά το αδίκημα της φθοράς ξένης ιδιοκτησίας, μέσω του οποίου ο κατηγορούμενος διέπραξε την ένδικη πράξη της κλοπής ηλεκτρικής ενέργειας κατ’ εξακολούθηση. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΑΠ (Ποιν.) 28/2025 Τμ.Ε: Ποινική διαπραγμάτευση. Δικαιοδοτική εξουσία Δικαστηρίου. Ουδεμία αποδεικτική διαδικασία λαμβάνει χώρα ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου για τη διαπίστωση της ενοχής του κατηγορουμένου, η ομολογία της οποίας από αυτόν αποτελεί προϋπόθεση για την σύνταξη του πρακτικού της ποινικής διαπραγμάτευσης, η δε δικαιοδοτική εξουσία του δικαστηρίου (Μονομελούς Εφετείου ή Μονομελούς Πλημμελειοδικείου) εξαντλείται στην επικύρωση του πρακτικού διαπραγμάτευσης και δεν δικαιοδοτεί αυτό ως προς την ενοχή του κατηγορουμένου αλλά ως προς τη διάρκεια της ποινής, για την επιμέτρηση της οποίας εφαρμόζει τα κριτήρια του άρθρου 79 ΠΚ, δυνάμενο να επιβάλει ποινή μικρότερη από τη συμφωνηθείσα μεταξύ του εισαγγελέα και του κατηγορουμένου και πάντως όχι υπερβαίνουσα αυτήν, καθώς επίσης ερευνά αυτεπαγγέλτως τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 368 περ. β’ (οριστική παύση ποινικής δίωξης) και γ’ (κήρυξη απαράδεκτης της ποινικής δίωξης) του ΚΠΔ και τέλος δικαιούται να μεταβάλλει τον νομικό χαρακτηρισμό της πράξης μόνο προς όφελος του κατηγορουμένου. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΕφΠειρ Μον 214/2026: Στην έννοια του τρίτου στη συκοφαντική δυσφήμηση δεν περιλαμβάνονται, μετά την τροποποίηση του ά. 363 ΠΚ με τον ν. 5090/2024, πρόσωπα που λαμβάνουν υποχρεωτικά γνώση του δυσφημιστικού ισχυρισμού κατά την άσκηση των καθηκόντων τους όπως δικαστές, εισαγγελείς κ.λπ. Εφαρμογή του όρου και για τις προ της τροποποιήσεως πράξεις. Εσφαλμένη η απόρριψη της αγωγής ως ουσία αβάσιμης ως προς τη συκοφαντική δυσφήμηση, καθΆ όσον τα αναφερθέντα πρόσωπα δεν ήταν τρίτοι, αφού η αγωγή έπρεπε να απορριφθεί ως μη νόμιμη. (πηγή: lawdb.intrasoftnet.com)

Matei κ.α. κατά Δημοκρατίας της Μολδαβίας της 16.07.2026 (προσφ. αριθ. 49015/16): Ανατροπή αθωωτικής απόφασης από Εφετείο, χωρίς να εξετάσει εκ νέου την παθούσα και τους βασικούς μάρτυρες, περιοριζόμενο στην ανάγνωση των καταθέσεών τους από τη δικογραφία. Το ΕΔΔΑ έκρινε ότι, επειδή η κρίση περί ενοχής εξαρτιόταν ουσιωδώς από την αξιοπιστία της παθούσας και των μαρτύρων, το εφετείο δεν μπορούσε να προβεί σε αντίθετη αξιολόγηση της ενοχής χωρίς άμεση εκτίμηση των σχετικών αποδείξεων. Διαπιστώθηκε ομόφωνα παραβίαση του άρθρου 6 § 1 ΕΣΔΑ. (πηγή: www.echrcaselaw.com).

Δίκαιη δίκη

Kavala κατά Τουρκίας (αριθ. 2) της 25.08.2026 (προσφ. αριθ. 2170/24): Ο Osman Kavala, επιχειρηματίας και υπερασπιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προσέφυγε εκ νέου στο ΕΔΔΑ μετά την πρώτη απόφαση Kavala του 2019 και την απόφαση του Τμήματος Ευρείας Σύνθεσης του 2022 στη διαδικασία παράβασης, ενώ εξακολουθούσε να στερείται αδιάλειπτα την ελευθερία του από τον Οκτώβριο του 2017. Παρά την αθώωσή του το 2020 και τις προηγούμενες κρίσεις του Στρασβούργου, η κράτησή του συνεχίστηκε με διαδοχικούς νομικούς χαρακτηρισμούς και το 2022 καταδικάστηκε για απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης διά βίας σε ισόβια κάθειρξη χωρίς προοπτική υφ’ όρον απόλυσης. Το Τμήμα Ευρείας Σύνθεσης έκρινε ότι οι εθνικές αρχές εξομοίωσαν νόμιμες δραστηριότητες της κοινωνίας των πολιτών με τα συστατικά στοιχεία εξαιρετικά σοβαρού εγκλήματος, χωρίς να αποδείξουν συγκεκριμένο σύνδεσμο του προσφεύγοντος με πράξεις βίας. Διαπίστωσε σοβαρές πλημμέλειες στη δίκη και στις εγγυήσεις δικαστικής ανεξαρτησίας, αυθαίρετη κράτηση πριν από την καταδίκη και παράνομη κράτηση μετά από αυτήν, επειδή η καταδίκη ήταν προϊόν κατάφωρης αρνησιδικίας. Διαπίστωσε επίσης αλλότριο σκοπό, την τιμωρία και φίμωση του Kavala ως υπερασπιστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και παραβίαση του άρθρου 3 λόγω της μη μειώσιμης ισόβιας κάθειρξης. Διέταξε την αποφυλάκισή του το συντομότερο δυνατόν και την εξάλειψη των συνεπειών της καταδίκης του. (πηγή: www.echrcaselaw.com).

Προσωπικά δεδομένα

ΔΕΕ της 16.7.2026, C‑258/23 – C‑260/23: Δικαίωμα προστασίας προσωπικών δεδομένων κατά την κατάσχεση επαγγελματικών εγγράφων που  εριλαμβάνονται σε επικοινωνίες μέσω e-mail. Έλεγχος και κατάσχεση από Αρχή Ανταγωνισμού. Η πρόσβαση δεδομένα που βρίσκονται σε η/υ ή κινητά μπορεί να συνεπάγεται σοβαρή, αν όχι ιδιαιτέρως σοβαρή, επέμβαση στα θεμελιώδη δικαιώματα που κατοχυρώνονται στα άρθρα 7 και 8 ΧΘΔ. Εναπόκειται μόνο στο εθνικό δίκαιο να καθορίσει τους κανόνες σχετικά με το παραδεκτό των συλλεγομένων αποδεικτικών στοιχείων, υπό την προϋπόθεση τήρησης της αρχής της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας. Τα ηλεκτρονικά μηνύματα μεταξύ εργαζομένων και διευθυντικών στελεχών εμπίπτουν στην έννοια των «επικοινωνιών» του άρθρου 7ΧΘΔ, ενώ τα άρθρα 7 και 8 ΧΘΔ έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται στην κατάσχεση, χωρίς προηγούμενη άδεια δικαστή, μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, υπό την προϋπόθεση ότι προβλέπεται αυστηρό νομικό πλαίσιο των εξουσιών της συγκεκριμένης αρχής καθώς και κατάλληλες και επαρκείς εγγυήσεις έναντι των καταχρήσεων και της αυθαιρεσίας, όπως είναι ο αποτελεσματικός εκ των υστέρων δικαστικός έλεγχος των οικείων μέτρων (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΑΠ 854/2025 Τμ.Α1: Διαδίκτυο. Προσβολή προσωπικότητας δια αναρτήσεως προσβλητικών σχολίων τα οποία είναι ευχερώς προσβάσιμα μέσω «μηχανής αναζητήσεως». Διαδίκτυο. Προσβολή προσωπικότητας δια αναρτήσεως προσβλητικών σχολίων ή δημοσιευμάτων τα οποία είναι ευχερώς προσβάσιμα μέσω «μηχανής αναζητήσεως», η οποία έχει ανακτήσει περιεχόμενο από υφισταμένους ιστοτόπους, ιστοσελίδες και ιστολογία και έχει αντιγράψει, αναλύσει και ευρετηριάσει το περιεχόμενο αυτό στις δικές της συσκευές, από τις οποίες, βάσει των ερωτημάτων των χρηστών του διαδικτύου, αλιεύονται οι πληροφορίες∙ εφόσον οι ιστότοποι, οι ιστοσελίδες και τα ιστολόγια προελεύσεως περιλαμβάνουν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, τότε το εν λόγω περιεχόμενο περιλαμβάνει τέτοια δεδομένα, οπότε τίθεται ζήτημα εφαρμογής τόσο της εθνικής, όσο και της ενωσιακής νομοθεσίας περί προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Ορθά κρίθηκε με την αναιρεσιβαλλόμενη πως η πάροχος υπηρεσιών μηχανής αναζητήσεων είναι υπεύθυνη επεξεργασίας των προσωπικών δεδομένων της αναιρεσίβλητης, η οποία (επεξεργασία) πραγματοποιείται για τις ανάγκες της λειτουργίας μηχανής αναζητήσεως και των παρεχομένων υπ’ αυτής λειτουργιών υποδείξεως (suggest) και αυτομάτου συμπληρώσεως (auto complete) και, επίσης, ότι είναι συνυπεύθυνη για την αδικαιολόγητη μη διαγραφή των επίμεμπτων πληροφοριών σε βάρος της αναιρεσίβλητης-ενάγουσας και κατ’ ακολουθίαν νομιμοποιείται παθητικώς στην ένδικη αγωγή. Στη δευτεροβάθμια δίκη επιτρέπεται να υποβληθούν με τις προτάσεις αιτήσεις για παρεπόμενες απαιτήσεις, που γεννήθηκαν μετά τη συζήτηση, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, όπως η απαίτηση για τους τόκους του κεφαλαίου και η οποία αφορά σε επί του επιδικασθέντος κεφαλαίου, με την πρωτοβάθμια απόφαση, αίτημα επιδικάσεως τόκων μόνο για το μετά την έκδοση της ως άνω αποφάσεως χρονικό διάστημα. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΑΠ 58/2025 Τμ.Α2:  Προστασία προσωπικών δεδομένων. Προσκομιδή εγγράφου ενώπιον δικαστηρίου που περιείχε προσωπικά δεδομένα δικηγόρου. Ο νομοθέτης δεν προβλέπει επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης χωρίς την επίκληση και απόδειξη, κατά τους δικονομικούς κανόνες, ότι όντως επήλθε ηθική βλάβη. Η προσκομιδή εγγράφου ενώπιον δικαστηρίου που περιείχε προσωπικά δεδομένα της αναιρεσείουσας δικηγόρου (διεύθυνση, αριθμό τηλεφώνου και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αριθμό τραπεζικού καταθετικού λογαριασμού και ποσό αμοιβής της) δεν ήταν παράνομη, αλλά εξυπηρετούσε νόμιμο σκοπό, δεδομένου ότι έλαβε χώρα στα πλαίσια άμυνας έναντι αίτησης ασφαλιστικών μέτρων, τη λήψη των οποίων ζήτησε ο εντολέας της, χωρίς συνεπώς να υφίσταται παραβίαση των αρχών της νομιμότητας, του σκοπού της επεξεργασίας και της αναλογικότητας, άλλως ήταν αναγκαία και πρόσφορη για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του αναιρεσιβλήτου∙ δεν ανετράπη από τον αναιρεσίβλητο, έχοντα το σχετικό βάρος αποδείξεως, λόγω της φύσεως της ευθύνης του ως νόθου αντικειμενικής, η τεκμαιρόμενη υπαιτιότητά του για την προσβολή της προσωπικότητας της αναιρεσείουσας εξ αιτίας της παραβάσεως των διατάξεων για τη προστασία των προσωπικών δεδομένων, ενόψει του ότι αυτός, αμελώς φερόμενος (και συνεπώς υπαιτίως) παρέλειψε να διαγράψει τα παραπάνω προσωπικά δεδομένα της αναιρεσείουσας που αποτύπωνε το περιεχόμενο της ηλεκτρονικής επιστολής, τα οποία δεν ήσαν συναφή προς το σκοπό της χρήσης του εγγράφου∙ δεν αποδείχθηκε επέλευση ηθικής βλάβης εις βάρος της αναιρεσείουσας, καθόσον δεν δοκίμασε αυτή στενοχώρια, ούτε υποβλήθηκε σε ταλαιπωρία από τη δημοσιοποίηση των ατομικών στοιχείων της, που εξ ορισμού δεν είναι απόρρητα λόγω του επαγγέλματός της ως δικηγόρου, ούτε εξ άλλου υπήρξε έστω και διακινδύνευση αθέμιτης χρήσης του τραπεζικού της λογαριασμού, η γνωστοποίηση του αριθμού του οποίου και μόνον ήταν απρόσφορη προς τούτο. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).