Νομολογιακές εξελίξεις – Φεβρουάριος 2026 – Επισκόπηση της νομολογίας από τον Βασίλη Χατζηγιαννάκη

Δημόσιες συμβάσεις

ΔΕΕ, απόφ. 5.2.2026, C-810/24, Urban Vision: Ένα μοντέλο ανάθεσης σύμβασης παραχώρησης δυνάμει του οποίου ο προτείνων οικονομικός φορέας, ο οποίος χρηματοδοτεί τη μελέτη βάσει της οποίας διεξάγεται ο διαγωνισμός, έχει δικαίωμα προτεραιότητας στην ανάθεση της σύμβασης, προσαρμόζοντας την προσφορά του ώστε να αντιστοιχεί με αυτή του αρχικώς επιλεγέντος αναδόχου, παραβιάζει το άρθρο 3 παρ. 1 της Οδηγίας 2014/23/ΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 49 ΣΛΕΕ, τα άρθρα 30 και 41, καθώς την αιτιολογική σκέψη 68 της οδηγίας αυτής. Η απόφαση αυτή θέτει σοβαρά ζητήματα συμβατότητας του αντίστοιχου μοντέλου ανάθεσης των πρότυπων προτάσεων του Ν. 4903/2022 (βλ. άρθρο Β. Χατζηγιαννάκη και Β. Τσιγαρίδα της 10.2.2026 σε nbdaily). (πηγή: infocuria.curia.europa.eu).

ΣτΕ Δ’ 2423, 2424/2025: Οι διατάξεις του άρθρου 17 παρ. 6 και 7 του π.δ. 18/1989 σχετικά με τον περιορισμό της έκτασης του δικογράφου εφαρμόζονται και στις διαφορές του άρθρου 372 του Ν. 4412/2016. Δεν τίθεται ζήτημα παραβίασης του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος, του άρθρου 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ και της Οδηγίας 89/665/ΕΟΚ. Το επί πλέον παράβολο που οφείλει, κατά το άρθρο 17 παρ. 7 του π.δ. 18/1989, να καταβάλει ο διάδικος που δεν τήρησε την προθεσμία που του τάχθηκε κατά την παρ. 6 του άρθρου 17 του π.δ. 18/1989 δεν συνιστά περίπτωση επιβολής πολλαπλού παραβόλου για το ίδιο ένδικο βοήθημα, ώστε να παρίσταται αδικαιολόγητη και μη σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας, αλλά εύλογο και σύμφωνο με την αρχή αυτή δικονομικό βάρος, το οποίο επιβάλλεται σε διάδικο, ο οποίος -με δική του ευθύνη- επιδεικνύει δυστροπία ή αμέλεια κατά την εκπλήρωση της εκ των προτέρων γνωστής υποχρέωσής του να προσαρμόσει το δικόγραφό του. Στις διαδικασίες ανάθεσης δημοσίων συμβάσεων μετέχουν οικονομικοί φορείς, οι οποίοι διαθέτουν κατά τεκμήριο αυξημένη οικονομική ισχύ και αντίστοιχου επιπέδου νομική εκπροσώπηση, ώστε να μπορούν να ανταποκρίνονται εμπροθέσμως και προσηκόντως, και ως εκ τούτου η καταβολή του αυξημένου παραβόλου (έως 90.000 ευρώ) παρίσταται εύλογη. (με μειοψ.).

ΣτΕ Δ’ 129/2026: Οι διατάξεις του άρθρου 27 παρ. 1 του π.δ. 18/1989 περί υποχρέωσης προσκόμισης πληρεξουσίου εκ μέρους του αιτούντος 15 πλήρεις ημέρες πριν τη συζήτηση της υπόθεσης εφαρμόζονται και στις διαφορές του άρθρου 372 του Ν. 4412/2016.

ΣτΕ Δ’ 1266/2025: Η κατάπτωση του παραβόλου, κατόπιν (νόμιμης) υποβολής παραίτησης από προδικαστική προσφυγή, ακόμη και μετά την ορισθείσα ημερομηνία συζήτησης, διατάχθηκε κατ’ εφαρμογή της ρύθμισης του άρθρου 363 παρ. 5 περ. γ΄ του ν. 4412/2016, η οποία δεν είναι συμβατή με τις διατάξεις του άρθρου 1 της 89/665/ΕΟΚ και του άρθρου 47 του ΧΘΔΕΕ και άρα είναι μη νόμιμη.

Διοικητικό δίκαιο

ΣτΕ Στ’ 2330/2025: Ο μη συνυπολογισμός διετούς άσκησης δικηγορίας δεν συνιστά δυσμενή διάκριση σε βάρος ειρηνοδίκη για συμμετοχή σε διαγωνισμό του ΝΣΚ. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΣτΕ Γ’ 63/2026 (7μ): Επί υποθέσεων η οποία αφορούσε υπόθεση κρατικής εποπτείας των ΟΤΑ, κρίθηκε ότι σε περίπτωση σιωπηρής απόρριψης προσφυγής που ασκείται ενώπιον του Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, η Επιτροπή του άρθρου 152 του Ν. 3463/2006, εξετάζοντας προσφυγή κατά της σιωπηρής απόρριψης, δεν περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της σιωπηρής απόρριψης, αλλά ελέγχει απευθείας τη νομιμότητα των αποφάσεων του δημοτικού οργάνου και τις ακυρώνει ως μη νόμιμες, κινούμενη εντός των ορίων του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της ασκηθείσας ενώπιόν της προσφυγής του διοικουμένου, όπως αυτό οριοθετείται με τους λόγους της προσφυγής, με τους οποίους επαναφέρονται προς εξέταση οι ίδιες αιτιάσεις που είχαν προβληθεί και με την προσφυγή ενώπιον του Συντονιστή Αποκεντρωμένης Διοίκησης. (πηγή: www.adjustice.gr).

ΔΠρΠειρ Α3190/2025: Δεκτή ανακοπή κατά έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης για φορολογικές οφειλές λόγω μη νόμιμης προηγούμενης κοινοποίησης ατομικής ειδοποίησης στον ανακόπτοντα. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

Απόφαση ΕΔΔΑ της 05.02.2026 Florio et Bassignana κατά Ιταλίας (προσφ. αριθ. 34324/15 και 65192/16): Όταν για τα ίδια πραγματικά περιστατικά επιβάλλονται σωρευτικά (α) δήμευση του «τιμήματος-κέρδους» εγκλήματος από τα ποινικά δικαστήρια και (β) καταδίκη σε αποζημίωση από το Ελεγκτικό Συνέδριο (Corte dei Conti), οι εθνικές αρχές οφείλουν να αξιολογούν προσθετικά το συνολικό περιουσιακό αποτέλεσμα, λαμβάνοντας υπόψη ότι η δήμευση του κέρδους έχει ταυτόχρονα τιμωρητική και επανορθωτική λειτουργία. Η άρνηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου να αφαιρέσει από την αποζημίωση τα ήδη δημευθέντα ποσά επέτρεψε στο Κράτος να εισπράξει συνολικά ποσό υψηλότερο από τη ζημία της διοίκησης και επέβαλε στους προσφεύγοντες «υπερβολικό βάρος», παραβιάζοντας το άρθρο 1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ. (πηγή: www.echrcaselaw.com).

ΣτΕ Ε’ 931/2025: Το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο, το οποίο συγκροτεί το πρώτο επίπεδο πολεοδομικού σχεδιασμού, έχει, καταρχήν, ως πεδίο αναφοράς την κτηματική περιφέρεια ορισμένου Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δηλαδή υποδιαίρεση του χώρου που καθορίζεται ως πεδίο άσκησης των αρμοδιοτήτων των πρωτοβάθμιων τοπικών αρχών, κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο Σύνταγμα και τον νόμο. Ο ορισμός, όμως, από τον νόμο της περιφέρειας ενός πρωτοβαθμίου ΟΤΑ ως  περιοχής αναφοράς του ΓΠΣ δεν έχει την αντίστροφη έννοια του ακριβούς καθορισμού ή τροποποίησης των ορίων του ΟΤΑ μέσω της έγκρισης του ΓΠΣ, διότι ο καθορισμός των ορίων και η τροποποίηση αυτών επιχειρείται, σύμφωνα με τον νόμο, από άλλα διοικητικά και δικαστικά όργανα και με άλλη ειδικώς οριζόμενη διαδικασία. (πηγή: www.dsanet.gr).

ΣτΕ Ε’ 1539/2025: Συνταγματική απαγόρευση οικιστικής αξιοποίησης και πολεοδόμησης δασών και δασικών εκτάσεων (άρθρο 24 παρ. 1 και 2 Συντάγματος). Αντισυνταγματικότητα διατάξεων του άρθρου 50 παρ. 1 και 2 του ν. 998/1979 περί οικιστικής ανάπτυξης δασών. Συνταγματικότητα αναγκαστικής απαλλοτρίωσης και ανταλλαγής δασικών εκτάσεων οικοδομικών συνεταιρισμών που αποκτήθηκαν πριν το Σύνταγμα του 1975. Προστασία περιουσίας και έννοια «θεμιτής προσδοκίας» κατά το άρθρο 1 του 1ου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. Υποχρεωτική απαλλοτρίωση αναδασωτέων εκτάσεων κατά το άρθρο 43 του ν. 998/1979. Διαδικασία ανταλλαγής δασικών εκτάσεων με ακίνητα του Δημοσίου (άρθρα 12-15 του ν. 4280/2014). Ανάκληση αποφάσεων αναδάσωσης κατά το άρθρο 11 παρ. 6 του ν. 3147/2003. Αρμοδιότητα δικαστηρίων και κράτηση υπόθεσης για λόγους οικονομίας της δίκης (άρθρο 34 παρ. 1 του ν. 1968/1991). Παράλειψη οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας ως προς την ανάκληση διοικητικών πράξεων. Υποχρέωση της Διοίκησης να εξετάσει προϋποθέσεις απαλλοτρίωσης/εξαγοράς για εκτάσεις που κηρύχθηκαν δασωτέες (όχι αναδασωτέες). Διάκριση μεταξύ αναδάσωσης (αναδημιουργία δασικής βλάστησης) και δάσωσης (πρώτη δημιουργία δάσους). (πηγή: www.qualex.gr).

Διοικητική δικονομία

ΣτΕ Β’ 2452/2025: Για τον προσδιορισμό του εκκλητού πρωτόδικων αποφάσεων με αντικείμενο την αμφισβήτηση νομιμότητας πράξης επιβολής προστίμου ή πράξης απαλλαγής από πρόστιμο, υπολογίζεται το ποσό του επιβληθέντος προστίμου, ή του προστίμου, από την καταβολή του οποίου απηλλάγη ο διοικούμενος. Σε περίπτωση που το αντικείμενο της διαφοράς αποτελείται από περισσότερα αυτοτελή και διακεκριμένα μεταξύ τους πρόστιμα, το εκκλητό κρίνεται χωριστά, για καθένα από αυτά, όπως το ποσό του καθορίζεται με την πρωτόδικη απόφαση, ακόμη και αν τα αυτοτελή αυτά πρόστιμα έχουν καταλογισθεί με μία και μόνον διοικητική πράξη και ακόμη και αν έχει ασκηθεί κοινή έφεση. Ο κανόνας αυτός εφαρμόζεται και στην περίπτωση άσκησης κοινής έφεσης κατά περισσότερων αποφάσεων, με τις οποίες είτε επεβλήθη το πρώτον πρόστιμο είτε ακυρώθηκε η απαλλαγή του καθ’ ου η προσφυγή από την επιβολή συγκεκριμένου προστίμου, το ύψος του οποίου καθορίζεται ευθέως εκ του νόμου, χωρίς να καταλείπεται στη διοίκηση εξουσία επιμέτρησής του. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΣτΕ Α’ 22 και 24/2026 (7μ): Πρωτόδικες αποφάσεις επί διαφοράς με αντικείμενο χρηματική απαίτηση ασφαλισμένου ή συνταξιούχου κατά οργανισμού κοινωνικής ασφάλισης, υπόκεινται σε έφεση, εφόσον το ποσό της διαφοράς που άγεται κατ’ έφεση είναι τουλάχιστον 3.000 ευρώ, ανεξαρτήτως αν πρόκειται για αγωγές ή προσφυγές, ενώ σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, όπως σε περίπτωση καταλογισμού εισφορών, το όριο του εκκλητού ανέρχεται στις 5.000 ευρώ. Αν η διαφορά που μεταβιβάζεται στο διοικητικό εφετείο αναλύεται σε περισσότερα αυτοτελή και διακεκριμένα μεταξύ τους χρηματικά ποσά, το εκκλητό της πρωτόδικης απόφασης, καθ’ ο μέρος η απόφαση αυτή αμφισβητείται, κρίνεται χωριστά, ως προς καθένα από τα ποσά αυτά, ανεξαρτήτως αν τα ποσά αυτά καταλογίστηκαν με μία διοικητική πράξη. Το εκκλητό πρωτόδικης απόφασης, με την οποία έχει επιλυθεί διαφορά ανακύπτουσα κατόπιν αμφισβήτησης της νομιμότητας ΠΕΕ και ΠΕΠΕΕ προσδιορίζεται από το αμφισβητούμενο με την έφεση χρηματικό ποσό της ΠΕΕ και όχι από τα επιμέρους ποσά εισφορών που αναλογούν στους απασχολούμενους μισθωτούς – ασφαλισμένους, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το ποσό της παρακολουθηματικού χαρακτήρα ΠΕΠΕΕ, εκτός αν προβάλλονται αυτοτελείς πλημμέλειες κατά της τελευταίας αυτής πράξης (με μειοψ.). (πηγή: www.adjustice.gr).

ΔΕφΠατρ Α285/2025: Η επαναφορά των λόγων της προσφυγής οι οποίοι αποκρούσθηκαν με τις αιτιολογίες της εκκαλούμενης αποφάσεως δεν αποτελεί προβολή σαφούς και συγκεκριμένου παραπόνου κατά των αιτιολογιών αυτών∙ ούτως, απορρίπτονται ως αόριστοι και ως εκ τούτου ως απαράδεκτοι. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

ΣτΕ ΕΑ 240/2025 (Συμβ): Η απόρριψη αιτήματος χορηγήσεως διαβατηρίου από την Ελληνική Αστυνομία αποτελεί πράξη αρνητικού αμιγώς χαρακτήρα και δεν είναι δεκτική αναστολής εκτελέσεως. Πλην όμως, η Επιτροπή Αναστολών έχει δυνατότητα να διατάσσει άλλα μέτρα, σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η χορήγηση αναστολής εκτελέσεως δεν είναι δυνατή ως εκ της φύσεως της προσβαλλομένης πράξεως. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

Αστικό δίκαιο

ΜΕφΠειρ 401/2025: Συνδρομητής κινητής τηλεφωνίας, εγγεγραμμένος στο ειδικό μητρώο μη λήψης διαφημιστικών κλήσεων, δέχθηκε πέντε προωθητικές κλήσεις από εταιρεία παροχής ηλεκτρικής ενέργειας μέσω προστηθείσας συνεργάτιδας. Αποδείχθηκε ότι οι κλήσεις πραγματοποιήθηκαν μετά την εγγραφή του στο μητρώο, χωρίς προηγούμενο έλεγχο των σχετικών καταχωρήσεων και παρά τη ρητή εναντίωσή του. Το Δικαστήριο έκρινε ότι στοιχειοθετείται παράνομη επεξεργασία προσωπικών δεδομένων και προσβολή του δικαιώματος πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και ιδιωτικότητας του ενάγοντος, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς περί λύσης της σύμβασης με την προστηθείσα και περί καταχρηστικής άσκησης της αγωγής. Η χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη καθορίστηκε στο ελάχιστο νόμιμο ποσό των 10.000 ευρώ ανά κλήση και συνολικά 50.000 ευρώ. Η έφεση της εταιρείας απορρίφθηκε στο σύνολό της ως ουσιαστικά αβάσιμη, με επιβολή των δικαστικών εξόδων σε βάρος της. (πηγή: www.qualex.gr).

Πολιτική δικονομία

ΜΕφΠειρ 21/2026: Η κοινοποίηση ολόκληρης της σύμβασης πώλησης και διαχείρισης απαιτήσεων και όχι περίληψης αυτής αποτελεί προϋπόθεση για να αρχίσει ή να συνεχίσει η αναγκαστική εκτέλεση. Η αναγκαστική εκτέλεση που επισπεύδεται χωρίς να έχει προηγηθεί η ως άνω κοινοποίηση είναι άκυρη, χωρίς να απαιτείται η επίκληση δικονομικής βλάβης. (πηγή: www.qualex.gr).

ΠΠρΚαβ 62/2025: Προϋπόθεση  για  την  άσκηση  των  πρόσθετων λόγων ανακοπής είναι η τήρηση της προβλεπόμενης στο νόμο προθεσμίας για την άσκησης της ανακοπής, και το δικόγραφό της να περιέχει τουλάχιστον έναν ορισμένο έστω και αβάσιμο, λόγο ανακοπής, άλλως δεν μπορεί να λάβει χώρα αναπλήρωση με το δικόγραφο των πρόσθετων λόγων ανακοπής, εκτός αν οι τελευταίοι ασκήθηκαν μέσα στην προθεσμία του άρθρου 934 ΚΠολΔ, οπότε θεωρείται ως αυτοτελής ανακοπή. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

Ποινικό δίκαιο

ΑΠ (Ποιν.) 132/2025 Τμ. Στ’: Συστατικό στοιχείο του εξαναγκασμού στον βιασμό συνιστά η αντίθετη βούληση του θύματος το οποίο όμως δεν απαιτείται να αντιστέκεται ενεργά. (πηγή: www.sakkoulas-online.gr).

Απόφαση ΕΔΔΑ της 10.02.2026, Selami κατά Ελλάδας (προσφ. Αρ. 43274/16): Το ΕΔΔΑ έκρινε ότι η Ελλάδα απέτυχε να διασφαλίσει στον κατηγορούμενο τον απαραίτητο χρόνο και τις διευκολύνσεις για την προετοιμασία της άμυνάς του, διακόπτοντας κατά μόλις μία ώρα τη συνεδρίαση για να προετοιμαστεί η αυτεπαγγέλτως διορισθείσα δικηγόρος υπεράσπισης. Το ΕΔΔΑ έκρινε ότι η μία ώρα ήταν προφανώς ανεπαρκής για έναν αλλοδαπό κρατούμενο που δεν γνώριζε τη γλώσσα και τη δικονομία, ώστε να προετοιμάσει μια αποτελεσματική άμυνα. Τόνισε μάλιστα ότι το εθνικό δικαστήριο είχε την υποχρέωση να λάβει θετικά μέτρα και να διακόψει τη δίκη για μεγαλύτερο διάστημα αυτεπαγγέλτως, καθώς οι ενδείξεις για την αδυναμία προετοιμασίας ήταν σαφείς. (πηγή: www.qualex.gr).

Απόφαση ΕΔΔΑ (Τμήμα Ευρείας Σύνθεσης) της 11.06.2024, Nealon και Hallam κατά Ηνωμένου Βασιλείου (προσφ. αριθ. 32483/19 και 35049/19): Το Τμήμα Ευρείας Σύνθεσης του ΕΔΔΑ δεν διαπίστωσε παραβίαση του άρθρου 6 § 2 ΕΣΔΑ σε υπόθεση δύο προσφευγόντων των οποίων οι ποινικές καταδίκες ακυρώθηκαν ως «μη ασφαλείς» και οι αιτήσεις αποζημίωσης για δικαστικό σφάλμα απορρίφθηκαν βάσει του νέου κριτηρίου του άρθρου 133(1ZA) του Criminal Justice Act 1988. Ο πρώτος προσφεύγων είχε εκτίσει 17 έτη για απόπειρα βιασμού και ο δεύτερος 7 έτη για ανθρωποκτονία. Το Δικαστήριο επανεξέτασε τη νομολογία του σχετικά με τη δεύτερη πτυχή του τεκμηρίου αθωότητας. Kατήργησε τη διάκριση μεταξύ αθώωσης και παύσης ποινικής δίωξης, και έκρινε ότι κρίσιμο κριτήριο σε όλες τις περιπτώσεις είναι αποκλειστικά κατά πόσον η αιτιολογία και οι αποφάσεις των εθνικών αρχών συνιστούν καταλογισμό ποινικής ευθύνης. (μειοψ). (πηγή: www.echrcaselaw.com).

ΑΠ 1330/2025: Η έφεση του εισαγγελέα κατά αθωωτικής απόφασης δεν μπορεί να απορριφθεί ως «ανυποστήρικτη» λόγω απουσίας του κατηγορουμένου, σύμφωνα με τα άρθρα 501, 510 §1 Η’ και 510 §1 Θ’ ΚΠοινΔ. (πηγή: daily.nb.org)

Προσωπικά δεδομένα

Απόφαση ΕΔΔΑ (Μείζονος Σύνθεσης) της 01.04.2025, Ships Waste Oil Collector B.V. κ.α. κατά Ολλανδίας (προσφ. αριθ. 2799/16, 2800/16, 3124/16 και 3205/16): Υπόθεση που αφορά τη διαβίβαση δεδομένων νόμιμης υποκλοπής από δικαστική αρχή σε άλλη διοικητική αρχή επιβολής του νόμου (αρχή ανταγωνισμού). Η διαβίβαση αποτελεί αυτοτελή επέμβαση στα δικαιώματα του άρθρου 8, διακριτή από την αρχική υποκλοπή. Ως προς τις εγγυήσεις κατά της αυθαιρεσίας, το Δικαστήριο διατύπωσε ελάχιστες απαιτήσεις που πρέπει να προβλέπονται στον νόμο: α) η διαβίβαση πρέπει να περιορίζεται σε υλικό που έχει συλλεγεί κατά τρόπο συμβατό με τη Σύμβαση, β) οι περιστάσεις υπό τις οποίες επιτρέπεται η διαβίβαση πρέπει να ορίζονται σαφώς στον εσωτερικό νόμο, γ) ο νόμος πρέπει να προβλέπει εγγυήσεις για την εξέταση, αποθήκευση, χρήση και καταστροφή των διαβιβαζόμενων δεδομένων, δ) η διαβίβαση πρέπει να υπόκειται σε αποτελεσματικό δικαστικό ή άλλως ανεξάρτητο έλεγχο. Το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν απαιτείται εκ των προτέρων ανεξάρτητη εξουσιοδότηση για τη διαβίβαση νομίμως συλλεγέντων δεδομένων υποκλοπής. Η απουσία αιτιολογημένης απόφασης στις εξουσιοδοτήσεις διαβίβασης μπορεί να αντισταθμιστεί από αποτελεσματικό εκ των υστέρων δικαστικό έλεγχο. Επιπλέον, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι το εύρος του περιθωρίου εκτίμησης των κρατών εξαρτάται από το περιεχόμενο και τη φύση των δεδομένων και όχι από τη νομική ή φυσική υπόσταση του προσώπου που αφορούν. Ως εκ τούτου, οι ελάχιστες εγγυήσεις βάσει του άρθρου 8 είναι κατ’ αρχήν οι ίδιες για φυσικά και νομικά πρόσωπα. Το ΕΔΔΑ διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε παραβίαση του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ (με 12 ψήφους έναντι 5 για την πρώτη ομάδα εταιρειών και με 10 ψήφους έναντι 7 για τις εταιρείες Janssen). Επίσης, διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε παραβίαση του άρθρου 13 της ΕΣΔΑ (με 15 ψήφους έναντι 2). (πηγή: www.echrcaselaw.com).

ΤρΕφΠειρ 492/2025: Το Εφετείο έκρινε ότι η λήψη στιγμιοτύπων και η προσκόμιση οπτικοακουστικού υλικού από διαδικτυακές επικοινωνίες πατέρα με το ανήλικο τέκνο του, στο πλαίσιο συναφών δικών μεταξύ των γονέων, δεν συνιστούν παράνομη επεξεργασία προσωπικών δεδομένων ούτε προσβολή της προσωπικότητας των εμφανιζόμενων τρίτων. Οι εκκαλούντες συμμετείχαν εκουσίως στις βιντεοκλήσεις, γνώριζαν και αποδέχθηκαν την καταγραφή τους, ενώ το ίδιο υλικό είχε ήδη χρησιμοποιηθεί και από τον πατέρα. Η χρήση του κρίθηκε αναγκαία για την υποστήριξη νομικών ισχυρισμών σε εκκρεμή δικαστική διαφορά. Οι λόγοι έφεσης περί παράνομης επεξεργασίας και υπερβολικής δικαστικής δαπάνης απορρίφθηκαν ως αβάσιμοι, και η έφεση απορρίφθηκε στο σύνολό της. (πηγή: www.qualex.gr).