Όπως κρίθηκε από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, με πρόσφατες αποφάσεις της, οι αποφάσεις του αναπληρωτή υπουργού οικονομικών για την υποχρεωτική συγκέντρωση και διαχείριση των ταμειακών διαθεσίμων των Φορέων Γενικής Κυβερνήσεως στην Τράπεζα της Ελλάδος δεν αντίκεινται στις διατάξεις του άρθρου 102 του Συντάγματος. Επίσης, κρίθηκε ότι:
- Οι προσβαλλόμενες υπουργικές αποφάσεις δεν παραβιάζουν την αρχή της ισότητας, διότι το καθεστώς αυτοδιοικήσεως και αυτοτελείας των ΟΤΑ δεν εμποδίζει την εφαρμογή σε αυτούς, ως φορείς Γενικής Κυβερνήσεως, των διατάξεων του άρθρου 69Α του ν. 4270/2014 και τηςπροσβαλλόμενης αποφάσεως του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών, ούτε το καθεστώς αυτό τούς διαφοροποιεί από τους λοιπούς φορείς Γενικής Κυβερνήσεως.
- Οι επίμαχες ρυθμίσεις δεν αφορούν τοπική υπόθεση αλλά την δημοσιονομική διαχείριση των πόρων του υπό ευρεία έννοια δημόσιου τομέα και, επομένως, δεν υφίσταται συνταγματική υποχρέωση να ζητείται σχετικώς η προηγούμενη γνώμη του οργανισμού τοπικής αυτοδιοικήσεως.
- Οι διατάξεις του άρθρου 13 της Οδηγίας 2011/85/ΕΕ δεν θεσπίζουν υποχρέωση των κρατών μελών να προβούν σε δημοσιονομική αποκέντρωση, ούτε αποβλέπουν στην προστασία της υφιστάμενης σε κράτη μέλη δημοσιονομικής αποκεντρώσεως και, ως εκ τούτου, δεν τίθεται ζήτημα παραβίασης των διατάξεων της εν λόγω Οδηγίας.
- Από τις διατάξεις του άρθρου 9 του Ευρωπαϊκού Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, ο οποίος κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 1850/1989 (Α 114), προκύπτει ότι στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοικήσεως αναγνωρίζεται δικαίωμα σε ίδιους πόρους, επαρκείς και ανάλογους για την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους, προερχόμενους, κατά ένα μέρος, από τοπικούς φόρους και τέλη, το ύψος των οποίων ορίζουν οι ίδιοι, σύμφωνα με τον νόμο. Το δικαίωμα αυτό αναγνωρίζεται στο πλαίσιο της εθνικής οικονομικής πολιτικής και συνεπάγεται την ελευθερία χρήσεως των πόρων για την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους. Συνεπώς, με τις διατάξεις αυτές δεν αναγνωρίζεται στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοικήσεως ελευθερία ταμειακής διαχειρίσεως.
- Οι διατάξεις του άρθρου 69Α του ν. 4270/2014 επιβάλλουν τις αυτές υποχρεώσεις σε όλους, γενικώς, τους Φορείς Γενικής Κυβερνήσεως, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοικήσεως Α΄ και Β΄ βαθμού. Συνεπώς, η κατά την παράγραφο 16 του ως άνω άρθρου, απειλή καθαιρέσεως, ως κυρώσεως λόγω μη συμμορφώσεως των φορέων Γενικής Κυβερνήσεως προς τις υποχρεώσεις αυτές, των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του φορέα, των εκτελεστικών του οργάνων και του Προϊσταμένου των οικονομικών υπηρεσιών του, νοείται, κατά το μέρος που αφορά τους ΟΤΑ, υπό τις εγγυήσεις του άρθρου 102 παρ. 4 του Συντάγματος. Επομένως, δεν δύναται να επιβληθεί η εν λόγω κύρωση εις βάρος αιρετών οργάνων τοπικής αυτοδιοικήσεως χωρίς προηγουμένως να έχει αποφανθεί σχετικώς συλλογικό πειθαρχικό όργανο, αποτελούμενο κατά πλειοψηφία από τακτικούς δικαστές.
Δείτε το κείμενο των περιλήψεων εδώ.